premières impressions / pierwsze wrażenia

Ça y est, je suis là, je suis en Belgique ! J’habite en Belgique ! J’ai toujours difficile à y croire... Ça ne fait que deux jours que je suis là et ma tête et mon cœur sont déjà bien remplis d’images, d’émotions, de visages et de voix... Alors...

Hier, vers midi, mon avion a atteri à l’aéroport de Charleroi. C’était Jean-Marie, l’administrateur de l’Enfance de l’art, mon association d’accueil et Amina, une adorable fille de 12 ans qui sont venus me chercher. On est allé en voiture à Templeuve pour voir l’endroit où je vais travailler à partir de septembre. Le jardin d’enfants se trouve dans le même bâtiment que l’école qui est toujours en travaux. Plus tard, je vais vous raconter tout sur cet endroit tout à fait extraordinaire et sur le travail impressionnant fait par les amis de l’école. Maintenant je peux vous dire seulement que l’intérieur de mon petit jardin d’enfants est charmant ! Je suis sûre que je vais m’y sentir bien ! Ensuite, on est allé directement à Tournai, ma ville pour cette année. Et là... La maison est une véritable merveille ! Mon petit appartement que je vais partager à partir de septembre avec Paola, une volontaire des îles Canaries, est tout simplement... Et quel adjectif pourrais-je mettre ici ? Charmant, adorable ? Magique ? Joli ? En un mot, je l’adore ! J’ai toujours, toujours rêvé d’habiter dans un grenier et avoir une petite fenêtre dans le toit, par laquelle je pourrais admirer les étoiles... Mon rêve s’est réalisé ! Hier soir, mon amie Ola et mes parents ont regardé la grande casserole (c’est cette partie de la Grande Ourse qu’on appelle « la grande charrette » en polonais, j’ai appris ça aujourd’hui grâce à Brigitte !) en même temps que moi, étant à mille kilomètres d’ici ! C’est tellement rassurant... Je mettrai ici quelques photos de ma jolie chambre dès que je l’aurai arrangée. Ma fenêtre dans le toit donne sur la cour et on peut voir par là les tours de la cathédrale de Tournai :

Tak, jestem tu, jestem w Belgii! Mieszkam w Belgii! Wciąż trudno mi w to uwierzyć… Jestem tu dopiero dwa dni, a w mojej głowie i sercu kłębi się już tyle obrazów, emocji, twarzy i głosów… No więc…
Wczoraj koło południa mój samolot wylądował na lotnisku w Charleroi. Czekał tam na mnie Jean-Marie, administrator L’Enfance de l’art, mojej organizacji goszczącej, wraz z Aminą, przeuroczą dwunastolatką. Pojechaliśmy samochodem do Templeuve, aby zobaczyć miejsce, gdzie będę pracować od września. Przedszkole znajduje się w tym samym budynku, co szkoła, w której nadal trwa remont. Później opowiem Wam tu wszystko o tym wyjątkowym miejscu i o niezwykłej pracy przyjaciół szkoły. Na razie mogę Wam powiedzieć jedynie, że wnętrze mojego przedszkola jest czarujące! Jestem pewna, że będę się tam dobrze czuła!
Później, pojechaliśmy bezpośrednio do Tournai, mojego miasta. A tam… Nasz dom jest najprawdziwszym cudem! Moje małe mieszkanko, które od września będę dzielić z Paolą, wolontariuszką z Wysp Kanaryjskich, jest po prostu… I nie wiem nawet jakiego przymiotnika mogłabym jeszcze użyć… Czarujące, przeurocze? Magiczne? Śliczne? Jednym słowem, uwielbiam je ! Od zawsze, od zawsze marzyłam, żeby mieszkać na poddaszu i mieć małe okienko w dachu, przez które mogłabym podziwiać gwiazdy… Moje marzenie się spełniło! Wczorajszej nocy, moja przyjaciółka Ola, a także moi rodzice patrzyli na Wielki Wóz w tym samym czasie, co ja, będąc jakieś tysiąc kilometrów stąd! To tak bardzo podnosi na duchu… Jak tylko jakoś go urządzę, pokażę Wam tu zdjęcia mojego ślicznego pokoiku. Moje okno w dachu wychodzi na podwórze i można z niego zobaczyć również wieże katedry w Tournai:

Cependant, la pièce dont je suis tout de suite tombée amoureuse c’est la cuisine commune et le petit salon qui se trouvent en bas. Quand j’y suis entrée, je me suis sentie du coup comme dans un conte de fées ! On ne peut pas résister à l’impression qu’on verra tout de suite un lutin ou une fée ! D’ailleurs, il y en a une... Elle s’appelle Brigitte ! :) Voici quelques photos :

Niemniej jednak, pomieszczenie, w którym zakochałam się od razu to wspólna kuchnia i mały salonik, które znajdują się na dole. Jak tylko tam weszłam, poczułam się jak w bajce! Nie można się tam oprzeć wrażeniu, że za chwilę zobaczy się jakiegoś skrzacika czy wróżkę. Zresztą, jedną już spotkałam… Nazywa się Brigitte! :) Oto kilka zdjęć :

Après la découverte de la maison, Brigitte et Amina m’ont emmenée pour me montrer un peu la ville. Tournai est formidable !  Regardez un peu...

Po krótkim zwiedzaniu domu, Brigitte i Amina zabrały mnie na spacer, aby pokazać mi miasto. Tournai jest cudowne! Zobaczcie tylko…

L’Escaut :
Skalda :

Une petite ruelle pittoresque et la cathédrale au fond : 

Malownicza uliczka i katedra w tle :

Amina et Méla, ma compagne de voyage, qui admirent une péniche sur l’Escaut...

Amina i Mela, moja towarzyszka podróży, podziwiające barkę na Skaldzie…

Le soir, on a bavardé avec Lilit et son amie Ani, deux Arméniennes. La première a été volontaire SVE à la crèche cette année, l’autre est venue des États-Unis pour lui rendre visite...

Wieczór spędziłam na pogaduchach z  Lilit i Ani, dwiema Ormiankami. Lilit była w tym roku wolontariuszką EVS w żłobku, a Ani przyjechała ją tu odwiedzić ze Stanów Zjednoczonych…

Et aujourd’hui... Aujourd’hui je me suis levée assez tôt ( il faut s’habituer avant la rentrée !) et je suis allée avec Brigitte à Templeuve pour travailler un peu à l’école. Les personnes que j’y ai rencontrées font un travail remarquable et un vif enthousiasme se voit dans leurs yeux ! Moi et Brigitte, on a mis de l’eau avec du savon noir sur les murs déjà peints pour les... imperméabiliser ! ;)  Voilà nos beaux murs : 

A dziś... Dziś wstałam dosyć wcześnie (trzeba się przyzwyczajać przed rozpoczęciem roku szkolnego!) i pojechałam z Brigitte do Templeuve troszkę popracować w szkole. Spotkałam tam ludzi, którzy robią kawał dobrej roboty, a na dodatek mają w oczach taki entuzjazm…! Razem z Brigitte pokryłyśmy pomalowane ściany wodą z szarym mydłem, aby je „uwodoodpornić” ;) Oto i one:

Et Jean-Marie avec sa perceuse : 

I Jean-Marie ze swoją wiertarką :

 

L’après-midi, le frère de Brigitte et sa famille du Québec nous ont rendu visite. On s’est promené dans la forêt de Bon-Secours qui fait partie du Parc naturel des Plaines de l’Escaut. Le temps était typiquement belge, donc il drachait, mais cela ne nous a pas empêché de faire quelques kilomètres à pied et de voir quelques merveilles de la nature :

  

Po południu przyjechał do nas brat Brigitte wraz z rodziną z Quebecu. Przeszliśmy się na spacer do lasu Bon-Secours, który należy do parku naturalnego Plaines de l’Escaut. Pogoda typowo belgijska- lało jak z cebra. Nie przeszkodziło nam to jednak w przemierzeniu kilku kilometrów na piechotę … Oto kilka cudów, które napotkaliśmy po drodze:

Les deux petites filles du Canada, Zélia et Sofia, sont devenues mes amies. En plus, il s’est avéré qu’elles avaient leur nounours, Olivia. Olivia et Méla, elles aussi, sont devenues amies ! On a passé une soirée magnifique !

Zaprzyjaźniłam się z dwiema dziewczynkami z Kanady, Zélią i Sofią. W dodatku okazało się, że one, tak jak ja, mają pluszowego misia, Olivię! Olivia i Mela również się zaprzyjaźniły! Spędziłyśmy cudowny wieczór !

Sofia, Olivia et Méla avec un petit cheval en bois : 

Sofia, Olivia i Mela z drewnianym konikiem :

On est tous allé à la friterie La Courte Frite...  

Wszyscy poszliśmy do frytkarni La Courte Frite...

pour manger, oui, des frites BELGES ! 

...aby jeść, tak, tak, tak, BELGIJSKIE frytki!

 Ensuite, on a rigolé un peu avec les filles et les nounours dans la cour...  

A potem trochę się powygłupiałyśmy z dziewczynami i misiami na podwórku…

 Et on a rencontré une grenouille ! 

Spotkałyśmy żabkę!

Et voilà mes deux premiers jours dans le plat pays qui n’est pas le mien... mais qui m’accueille avec une telle bienveillance que je ne sens même pas que je suis à l’étranger. Je ne sais pas si je peux le dire après deux jours seulement, mais je suis convaincue qu’au fil des jours, je vais me retrouver ici.
Maintenant je suis extenuée, mais très, très contente et pleine d’espoir... Je me couche et demain je vais me reposer un peu et essayer d’arranger ma chambre. À bientôt !  

I tak oto minęły mi pierwsze dwa dni w płaskim kraju, w obcym kraju, który wita mnie z taką życzliwością, że nawet nie czuję, że jestem za granicą. Nie wiem, czy mogę powiedzieć to po zaledwie dwóch dniach, ale jestem przekonana, że niebawem się tutaj odnajdę…
Teraz jestem wyczerpana, ale bardzo, bardzo zadowolona i pełna nadziei… Kładę się, a jutro nieco odpocznę i spróbuję urządzić swój pokoik. Na razie!