La fin de l'été... / Koniec lata...

C'est un tournesol qui tourne qui tourne
C'est un tournesol qui tourne vers le soleil
Et il danse, et il danse

L'été va se terminer...

...on chante dans une de ces chansons que j'ai connues pendant mes trois premières semaines au jardin d'enfants. Et c'est vrai : on a déjà pu sentir que l'été tend vers sa fin. L'automne s'amorce et j'ai déjà commencé à avoir très froid. J'ai attrapé également un gros rhume (comme l'a dit Jean-Marie, je sens la belgitude dans le nez... ). J'ai besoin de bien me couvrir et de sortir tous mes chapeaux et écharpes (heureusement que l'automne a décidé de venir en Belgique en même temps que mon colis de Pologne, rempli de tout ce qui m'est indispensable pour survivre à ce temps capricieux du plat pays...), mais c'est justement la raison pour laquelle l'automne est ma saison préférée. J'adore m'emmitoufler, mettre mes tricots ou bien me faufiler sous ma couette quand les gouttes de pluie battent sur les vitres... Et boire du thé chaud avec du miel, et tricoter, et entendre le bois craquer dans la cheminée... Ah, ça me fait rêver ! Aujourd'hui, pourtant, il y a du soleil et il fait assez chaud... Je viens de commencer ma quatrième semaine de travail au jardin d'enfants. Ma vie n'est plus la même.
Je me suis déjà habituée au rythme de la journée. Le rythme. C'est ça. Ça change tout ! Pendant les trois dernières années à Cracovie, j'ai vécu sans un rythme bien établi. Un jour, j'avais des cours jusqu'à 20 heures et l'autre je n'en avais qu'un seul. Un jour, je me levais à 7 heures du matin et l'autre à 10 heures. Ici, je me lève à 6h20, bon, d'accord, mon réveil, il sonne à 6h20, moi, je me lève un peu plus tard... Je croyais que ça allait être la galère, mais ce n'est que pendant la première semaine que c'était vraiment difficile. Le rythme, ça fait du bien. C'est pour cela qu'il est tellement important au jardin d'enfants...
On commence à 8h30 par la chanson qui suit :

Bonjour les oiseaux, bonjour les amis
Réveillez-vous, le soleil luit
Coucou, coucou

Bonjour les oiseaux, bonjour les amis
Une bonne journée va commencer
Bonjour, bonjour...
Bonjour Dalva ! Bonjour Achilles ! Bonjour Léon ! Bonjour Alexandre ! Bonjour Sofia ! Bonjour Maellia ! Bonjour Louise ! Bonjour Louise ! Bonjour Abigaelle ! Bonjour Abel ! Bonjour Milo ! Bonjour Baptiste ! Bonjour Jeanne ! Bonjour Lili ! Bonjour Lory ! Bonjour Kasia !

Ensuite, les enfants jouent librement tandis que Lory et moi, on s'occupe d'une activité dans laquelle les enfants peuvent nous imiter : on coupe des fruits, on fait de la pâte pour le gâteau ou pour le pain, on nettoie les planches de peinture, on prépare des tartines pour le goûter (avec le pain qu'on a fait la veille, nous-mêmes avec les enfants !). Après le jeu libre, il y a une activité pour les enfants: on dessine, on fait du pain, on fait de la peinture. On prend le goûter et on va jouer dehors (peu importe le temps qu'il fait): ce jeu est également libre. Puis, la ronde d'histoire et le dîner. Après le dîner, tout le monde fait la sieste... (moi aussi !)

Oto słonecznik, który obraca się w stronę słońca

I tańczy, i tańczy

Wkrótce skończy się lato...

...śpiewamy w jednej z piosenek, które poznałam podczas pierwszych trzech tygodni w przedszkolu. I rzeczywiście można było już poczuć, że lato zmierza ku końcowi. Oto nadchodzi jesień, a mnie zaczęło robić się strasznie zimno. Złapałam też niestety ogromny katar (jak powiedział Jean-Marie, czuję belgitude w nosie...). Muszę się dobrze okrywać i wyciągać już wszystkie moje czapki, kapelusze i szaliki (całe szczęście, że jesień postanowiła przybyć do Belgii w tym samym czasie, co moja paczka z Polski, wypełniona wszystkim, co jest mi niezbędne, by wytrwać w tej kapryśnej aurze płaskiego kraju...), ale to jest właśnie powód, dla którego jesień jest moją ulubioną porą roku. Uwielbiam otulać się od stóp do głów, przydziewać moje robótki, chować się pod kołdrą, gdy krople deszczu uderzają w szyby... I pić gorącą herbatkę z miodem, robić na drutach, słyszeć jak drewno strzela w kominku... Ach, rozmarzyłam się! Tymczasem dziś świeci słonko i jest dosyć ciepło. Zaczęłam czwarty tydzień pracy w przedszkolu. Moje życie już nie jest takie samo... 
Przyzwyczaiłam się już do rytmu dnia. No właśnie, rytm. To jest to. Rytm zmienia absolutnie wszystko! W ciągu ostatnich 3 lat w Krakowie właściwie nie miałam stałego rytmu. Jednego dnia miałam tylko jedne zajęcia, a nazajutrz siedziałam na uczelni aż do 20. Raz wstawałam o 7, raz o 10. Tutaj wstaję o 6.20. No dobra, o 6.20 to dzwoni mój budzik. Ja wstaję nieco później... Sądziłam, że to wczesne wstawanie będzie prawdziwym piekłem, ale tak bardzo trudno to było mi tylko w pierwszym tygodniu. Dobry rytm zdecydowanie poprawia samopoczucie. To dlatego jest on tak ważny w przedszkolu...
Zaczynamy o 8.30 taką piosenką:

Dzień dobry, ptaszki, dzień dobry, przyjaciele

Obudźcie się, świeci już słonko

Kuku, kuku

Dzień dobry, ptaszki, dzień dobry, przyjaciele

Zaraz zacznie się dobry dzień

Dzień dobry, dzień dobry...

Dzień dobry, Dalva! Dzień dobry, Achilles! Dzień dobry, Léon! Dzień dobry, Alexandre! Dzień dobry, Sofia! Dzień dobry, Maellia! Dzień dobry, Louise! Dzień dobry, Louise! Dzień dobry, Abigaelle! Dzień dobry, Abel! Dzień dobry, Milo! Dzień dobry, Baptiste! Dzień dobry, Jeanne! Dzień dobry, Lili! Dzień dobry, Lory! Dzień dobry, Kasiu!

Potem dzieci bawią się, jak im się podoba (to bardzo ważne!), a ja i Lory zajmujemy się czymś takim, żeby dzieci mogły nas naśladować i nam pomagać: kroimy owoce, robimy ciasto na tort lub chleb, czyścimy deski do malowania, przygotowujemy kanapki na drugie śniadanie (z chleba, który same pieczemy dzień wcześniej z dziećmi!). Po zabawie dzieci rysują, robią chleb, malują... Jemy drugie śniadanie i idziemy bawić się na dwór (niezależnie od pogody): ta zabawa także nie jest w żaden sposób organizowana. Potem jest opowiadanie historii i "obiad". Po "obiedzie" wszyscy idą spać (ja też!).

Lili fait une tartine au miel.
Lili robi kanapkę z miodem.

Abel et Dalva.
Abel i Dalva.

Nos tartines: au miel, au beurre de cacahuète, au sirop de Liège, à la confiture...
Nasze kanapki: z miodem, z masłem orzechowym, z syropem z Liège, z dżemem...

Lory coupe le pain.
Lory kroi chleb.

Petits escargots...
Ślimaczki...

On fait de la peinture.
Malujemy.

Peu importe le temps qu'il fait.
Niezależnie od pogody.

Le jour qui est différent des autres, c'est le mercredi. Avant 9 heures, on part à la promenade qui dure environ 3 heures. Ah, que c'est gai !

Dzień, który różni się od innych to środa. Przed 9 wyruszamy na trzygodzinny spacer. Ależ jest wesoło!

Bonjour, Cheval !
Dzień dobry, Koniku!

 Louise et moi.
Louise i ja.

Ah, le ciel belge...
Ach, belgijskie niebo...

Un pique-nique sous la pluie !
Piknik w deszczu!

Mais moi, j'suis trop contente!
Ale ja jestem zadowolona!

Le 15 septembre j'ai assisté à une belle fête tournaisienne: la Grande Procession. Les origines de cette tradition remontent au XIe siècle : la cité est alors touchée par une épidémie de peste. Les Tournaisiens cherchent du secours auprès de la Vierge Marie. L'évêque ordonne une procession de pénitence : c'est ainsi que le fléau disparaît. Depuis ce moment-là, chaque année, le deuxième dimanche de septembre, les Tournaisiens parcourent leur ville dans un cortège plein de couleurs.
15 września brałam udział w pięknym święcie w Tournai, Wielkiej Procesji. Jest to tradycja, której początki sięgają XI wieku: miasto było wówczas dotknięte przez epidemię dżumy. Mieszkańcy Tournai szukali ratunku u Najświętszej Maryi Panny. Biskup nakazał procesję w celu przebłagania za grzechy. Zaraza zniknęła. Od tamtej pory, co roku, w drugą niedzielę września mieszkańcy Tournai przemierzają miasto w procesji pełnej kolorów.

W roku 1090 dżuma niszczyła Tournai. Najświętsza Maryja Panna od Chorych wyzwoliła miasto od zarazy.

Depuis deux semaines, je n'habite plus seule dans mon petit appartement charmant : le 7 septembre, Paola est arrivée ! Paola est mi-colombienne mi-espagnole : née en Colombie, elle a habité également aux Îles Canaries et à Madrid. Elle est, comme moi, une volontaire SVE et travaille à la crèche. Je crois qu'elle me sera un véritable rayon de soleil dans ces brouillards belges ! Pour le moment, on parle plutôt espagnol, mais on travaille dur sur son français... C'est marrant comme je mélange les deux langues !

Od dwóch tygodni nie mieszkam już sama w moim uroczym mieszkanku: 7 września dołączyła do mnie Paola. Paola jest w połowie Kolumbijką, w połowie Hiszpanką. Urodziła się w Kolumbii, lecz później mieszkała także na Wyspach Kanaryjskich i w Madrycie. Jest, tak jak ja, wolontariuszką EVS i pracuje w żłobku. Myślę, że będzie tu dla mnie prawdziwym promyczkiem słońca pośród belgijskich mgieł! Na razie gadamy raczej po hiszpańsku, ale ciężko pracujemy nad jej francuskim... To zabawne, jak mieszam teraz dwa języki!

Paola et le panorama de Tournai du beffroi.
Paola i panorama Tournai z wieży obronnej.

Lilit, contente d'avoir mangé du chocolat belge et Paola, épuisée d'avoir étudié le français.
Lilit jest zadowolona, bo najadła się belgijskiej czekolady, a Paola jest wykończona, bo uczyła się francuskiego.

Les exercices de phonétique avec Amina.
Ćwiczenia z fonetyki z Aminą.

Et enfin, le mardi dernier, ma meilleure amie, Ola, est venue en Belgique ! Elle m'a quittée aujourd'hui, je suis donc très triste... (au moment où j'écris ces mots, elle doit être déjà aux environs de l'aéroport de Cracovie dans son avion qui est tombé en panne et qui est en retard...). Voici quelques photos de son séjour chez moi :

A na koniec: w zeszły wtorek moja najlepsza przyjaciółka Ola przybyła do Belgii! Opuściła mnie dziś, jestem więc bardzo smutna... (w chwili, gdy piszę te słowa, powinna być już w okolicach Balic w swoim zepsutym, opóźnionym samolocie...). Oto kilka zdjęć z pobytu Oli:

La promenade de mercredi.
Środowy spacer.

Des frites belges !
Belgijskie frytki!

Tournai by night.

Rien que pour mes amies romanistes...
KOLEŻANKI ROMANISTKI: PAN TYLUS MÓWIŁ NAM PRZECIEŻ, ŻE W TOURNAI SĄ FAJNE RĘKOPISY!!!! :)

Lille, czyli wycieczka do Francji :)

Palais des Beaux-Arts, Lille.

Une femme qui tricote...
Pani robi na drutach...

Sonia Delaunay...

J'admire les vaches de Van Gogh...
Podziwiam krowy Van Gogha...

Les voilà...
Oto i one...

Zmierzch w Lille

Dans le train Lille-Tournai...
W pociągu Lille-Tournai...

Un dimanche après-midi sur la Grand-Place de Tournai...
Niedzielne popołudnie na Grand-Place w Tournai...

Paola et Ola.
Paola i Ola.

Le carillon ! J'ai eu une inimaginable chance de jouer une chanson polonaise au carillon de Tournai... ! C'est vrai !!!!
Karylion! Miałam niewyobrażalne szczęście i zagrałam Wlazł-Kotka na tournaisiańskim karylionie! Poważnie! Całe miasto słyszało! Takie rzeczy tylko z Olutkiem... :)

Et voilà, c'est tout ! Je vais coudre des poupées... A bientôt !

No i tyle! Idę szyć lalki... Na razie!