travail, fête, travail, fête... / praca, impreza, praca, impreza...

Enfinfinalement, comme disait une de mes profs de littérature française, j'ai trouvé un peu de temps pour vous raconter ce qui s'est passé la semaine dernière. Et comme c'était une semaine très, très intense, pleine de rencontres et d'événements et que moi, je voudrais encore me mettre à lire cette pile de bouquins qui a poussé sur ma table de nuit et trouver enfin de nouvelles chaussures, je dois essayer de faire un récit plutôt synthétique (est-ce vraiment possible ? je suis un cas désespéré, je ne sais vraiment pas écrire à la va-vite et sans donner de détails... c'est pour cette raison que je n'ai jamais aimé écrire des résumés... ma prof française qui est experte en résumés aurait certainement dit que c'est à cause de ma façon de penser polonaise qui se plaît à faire des digressions... elle aurait eu raison, en voilà la preuve ! ).
Voilà donc le récit le plus synthétique que je puisse faire :
Les événements de cette semaine se sont concentrés autour de deux axes (une petite digression pour mes amies de l'IFR : ça vous fait penser au soi-disant commentaire composé ? ;) ) : travail et fêtes. Le travail, c'est bien sûr le chantier à l'école. Poncer, décaper, la chaux, le papier de verre, des lattes de finition... Mon vocabulaire s'enrichit chaque jour. Et à part les travaux à l'école, on a aussi entamé les préparatifs de la rentrée au jardin d'enfants. Il faut tout nettoyer, trier, faire le repassage... Toutes ces tâches sont remplies par les profs, les parents et aussi... les enfants de l'école et du jardin. Je pense que ça doit tout changer pour un enfant qui fréquente cette école : quand il pense "c'est moi qui a nettoyé et rangé les jouets, c'est maman qui a repeint la porte, c'est papa qui a fait le plancher, c'est ma chère jardinière qui a tout arrangé", il apprend à respecter le travail des autres, il est conscient que tous ces travaux ne se font pas tout seuls, mais ils exigent du temps et de l'effort... Voilà quelques belles photos qui montrent cet engagement :


Wreszcie znalazłam trochę czasu, by Wam opowiedzieć, co działo się w minionym tygodniu. A że był to tydzień niezwykle intensywny, pełen spotkań i zdarzeń, i że ja chciałabym jeszcze zabrać się za czytanie tej sterty książek, która wyrosła na moim stoliku nocnym i znaleźć w końcu nowe buty, muszę spróbować opowiedzieć to wszystko w sposób jak najbardziej syntetyczny (tylko czy to jest w ogóle możliwe? jestem beznadziejnym przypadkiem, naprawdę nie potrafię pisać na szybko i bez rozpisywania się o szczegółach… to dlatego nigdy nie lubiłam pisać streszczeń… moja francuska pani profesor, która jest ekspertem od streszczeń, powiedziałaby pewnie, że to wszystko przez mój polski sposób myślenia, który uwielbia wszelakie dygresje… i miałaby rację, oto najlepszy na to dowód! ).

Oto więc najbardziej syntetyczne opowiadanie, na jakie mnie stać:
Zdarzenia tego tygodnia skupiły się wokół dwóch motywów (w wersji francuskiej dygresja dla koleżanek z IFRu) : pracy i świętowania. Praca to oczywiście remont w szkole. Szlifować, zdzierać warstwę farby, wapno, papier ścierny, listwy wykończeniowe… Moje słownictwo wzbogaca się z każdym dniem. Oprócz remontu w szkole, zaczęły się także przygotowania do rozpoczęcia roku szkolnego w moim przedszkolu. Trzeba wszystko wyczyścić, posegregować, wyprasować… Wszystkie te zadania wykonywane są przez nauczycieli, rodziców, a także… dzieci ze szkoły i przedszkola. Myślę sobie, że to musi wiele zmieniać dla dziecka, które chodzi do takiej szkoły. Kiedy myśli: „To ja wymyłem i poukładałem zabawki, mama pomalowała drzwi, tata zrobił podłogę, moja ukochana pani wszystko wymyśliła”, uczy się szanować pracę innych, jest świadome tego, że te wszystkie czynności nie wykonują się same, ale wymagają czasu i wysiłku… Oto kilka zdjęć ilustrujących to zaangażowanie:

Le petit Swann qui chaule les murs.
Mały Swann bieli ściany.

Lory, la jardinière, deux mamans et Milo qui travaillent et la petite Thémis qui fait la sieste.
Lory, pani przedszkolanka, dwie mamy i Milo pracują, a mała Thémis ucina sobie drzemkę.

Milo qui nettoie des morceaux de bois.
Milo czyści kawałki drewna.

On lave les vitres, on balaie...
Myjemy okna, zamiatamy...

Louise, Dalva et Maellia qui lavent leurs petites chaises.
Louise, Dalva i Maellia myją swoje małe krzesełka.

Mais, comme je l'ai déjà dit, cette semaine était également particulièrement féconde en occasions de fêter. Tout d'abord, c'était le douzième anniversaire d'Amina qui a eu lieu mercredi, le 14 août. On est allé à l'Ardenne, avec son papa, pour faire la descente de la Lesse en canoë. C'était la première fois que j'ai visité cette partie de la Belgique... Jacques Brel, ce sacré menteur ! Le plat pays n'est pas tout à fait plat ! Et les cathédrales ne sont pas ses uniques montagnes... De crainte que mon appareil ne tombe dans l'eau, je ne l'ai pas pris dans le kayak. Mais je vous jure, les paysages étaient formidables ! Des oiseaux gazouillaient dans les arbres, l'eau était vert émeraude, des libellules qui présentaient toute une féerie de couleurs, des rochers, un château mystérieux au bord de l'eau (une autre digression pour mes amies : un lieu sans nul doute propice au fantastique ! ;) ). On est aussi passé par Dinant, une ville très pittoresque... Je veux la visiter un jour ! Voici les photos que j'ai prises après la descente :




Jednakże, tak jak już mówiłam, ten tydzień był wyjątkowo bogaty w okazje do świętowania. Najpierw były to dwunaste urodziny Aminy, w środę, 14 sierpnia. Pojechaliśmy razem z jej tatą w Ardeny na spływ kajakowy. Pierwszy raz byłam w tej części Belgii… Jacques Brel to kłamczuch! Płaski kraj nie jest całkowicie płaski! A katedry wcale nie są jedynymi belgijskimi górami… Obawiając się, że mój aparat wpadnie do wody, nie wzięłam go ze sobą do kajaku. Ale zapewniam Was, krajobrazy były przepiękne! Ptaki ćwierkały pośród drzew, woda była szmaragdowozielona, ważki o najdziwniejszych kolorach i wzorach, skały, tajemniczy zamek nad wodą (kolejna dygresja dla koleżanek z IFRu w wersji francuskiej…). Przejechaliśmy również przez Dinant, niezwykle malownicze miasteczko… Chciałabym je kiedyś zwiedzić! Oto kilka zdjęć, które zrobiłam po spływie:

La Lesse qui tombe dans la Meuse.
Rzeka Lesse (nie umiem znaleźć polskiej nazwy) wpada do Mozy.

Dinant vu de la voiture.
Dinant widziane z samochodu.

Le rocher Bayard : selon une chanson de geste (mes amies de l'IFR doivent être trop heureuses aujourd'hui !), les quatre fils du duc Aymon, prince des Ardennes, fuyaient la cour de Charlemagne à dos de leur cheval, Bayard. Ce bloc rocheux a été brisé en deux par les sabots de Bayard qui a sauté de l'autre côté de la Meuse...
Skała Bayarda: według średniowiecznej chanson de geste (koleżanki z IFRu ! ), czterech synów Aymona, księcia Ardenów, uciekało przed dworem Karola Wielkiego na grzbiecie konia Bayarda. Blok skalny, który widać na zdjęciu pękł pod kopytami Bayarda skaczącego z drugiej strony Mozy...

Les kayaks de la Lesse.
Kajaki na rzece Lesse.

Le soir, Amina a eu sa petite fête : il y avait, bien sûr, un gâteau au chocolat avec des bougies, préparé par Brigitte et des cadeaux...

Wieczorem, Amina miała swoje małe przyjęcie: był oczywiście czekoladowy tort ze świeczkami upieczony przez Brigitte oraz prezenty...

Le lendemain, le 15 août, c'était la fête de l'Assomption et mon anniversaire, mais aussi la fête nationale polonaise, la fête de l'armée polonaise. En Pologne, il y a donc deux dimensions de cette fête. En tant que fête religieuse, on l'appelle traditionnellement la Sainte Marie des Herbes : ce jour-là, tout le monde apporte à l'église des bouquets de fleurs, d'herbes et de blé qui sont bénis durant la messe de l'Assomption. Ces bouquets sont ensuite séchés et, pendus quelque part dans la maison, protègent des malheurs et des maladies. La fête nationale a été instaurée en souvenir de la bataille de Varsovie qui a eu lieu en août 1920, appellée également "le miracle au bord de la Vistule". C'est alors que les troupes polonaises de Józef Piłsudski ont vaincu l'armée bolchévique. Cette bataille est comptée parmi les 18 batailles qui ont changé le cours de l'histoire: la défaite des Soviétiques a empêché l'expansion de la révolution bolchévique en Europe.

Nazajutrz, 15 sierpnia, świętowaliśmy Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, moje urodziny, a także Święto Wojska Polskiego. Wybaczcie, polscy przyjaciele, skracam ten fragment (w końcu ma być syntetycznie! ), a czytelnikom znającym tylko francuski opowiadam o polskim zwyczaju święcenia kwiatów i o bitwie warszawskiej z 1920...

Notre-Dame La Brune de la Cathédrale de Tournai.
Figura Matki Bożej z Katedry w Tournai.

Le soir, on m'a fait une belle fête ! On était 15 à table : moi, Amina, Zélia, Lili Rose, Pauline, Didier, Brigitte, Jean-Marie, Léone, Pierre, Alexandre, Chloé, Pilou, Léon et Émile ! J'ai eu un joli gâteau avec des bougies et j'ai reçu plein de cadeaux ! J'étais tellement émue que j'ai failli pleurer ! Merci à tous !

Wieczorem, wyprawiono mi wspaniałe przyjęcie! Było nas piętnaścioro: ja,  Amina, Zélia, Lili Rose, Pauline, Didier, Brigitte, Jean-Marie, Léone, Pierre, Alexandre, Chloé, Pilou, Léon i Émile ! Miałam śliczny tort ze świeczkami i dostałam mnóstwo prezentów! Niemalże płakałam ze wzruszenia! Dziękuję wszystkim!

Ce qui me touche toujours le plus, ce sont les cartes ou les dessins de la part des enfants. Amina, Zélia et Lili Rose m'ont assuré ces émotions.

To, co mnie zawsze najbardziej porusza, to laurki od dzieci. Amina, Zélia i Lili Rose zapewniły mi ten szczególny rodzaj wzruszenia.

Mais c'est pas la fin des fêtes... Samedi, je suis allée au mariage belgo-espagnol de Yaël et Daniel. Daniel est fils de Julio et Rosa qui habitent à la Poudrière de Péruwelz (dont j'ai parlé dans l'article précédent). J'ai connu les mariés il y a exactement un an, le 18 août, quand je suis allée avec eux à l'aéroport de Charleroi pour rentrer en Pologne. On a passé alors une belle journée ensemble et on a visité la ville de Charleroi. Les fêtes à la Poudrière sont inoubliables. Il y avait je ne sais pas combien de personnes, mais au moins 200 cents ! Tout a été préparé par les membres de la communauté et les familles des mariés. C'était beau ! Je me suis bien amusée jusqu'au soir. 

Ale to nie koniec świętowania... W sobotę poszłam na belgijsko-hiszpańskie wesele Yaël i Daniela. Daniel to syn Julia i Rosy, którzy mieszkają w Poudrière w Péruwelz (o tej wspólnocie pisałam w poprzednim poście). Poznałam młodą parę dokładnie rok temu, 18 sierpnia, kiedy to zawozili mnie na lotnisko w Charleroi, gdy wracałam do Polski. Spędziliśmy wtedy razem piękny dzień, zwiedzając Charleroi. Imprezy w Poudrière są niezapomniane. Nie wiem, ile było dokładnie osób, ale co najmniej z 200! Wszystko było przygotowane przez członków wspólnoty oraz rodziny nowożeńców. Było pięknie! Bardzo dobrze się bawiłam aż do wieczora.
 

Les deux familles espagnoles chantent une chanson en catalan et en basque !
Dwie hiszpańskie rodziny śpiewają piosenkę po katalońsku i po baskijsku!

Daniel et Yaël qui se promettent l'amour...
Daniel i Yaël ślubują sobie miłość...

Un castell ! C'est une tradition catalane qui consiste à bâtir un château humain (on m'a dit que ça peut avoir jusqu'à 10 étages...)
Castell ! Katalońska tradycja polegająca na budowaniu wysokiej wieży z ludzi (podobno może mieć nawet do 10 pięter...)

Des rencontres merveilleuses, des échanges surprenants (par exemple celui avec un père jésuite, Dominique !), des retrouvailles encore, des danses...

Cudowne spotkania, zaskakujące rozmowy (jak ta z ojcem Dominikiem, jezuitą), tańce...

Tadeusz, un Polonais qui vit à la Poudrière de Bruxelles et que j'ai croisé déjà l'année dernière et Robert, un monsieur qui est né le même jour que moi mais... septante ans plus tôt ! L'année dernière, on a fêté ensemble notre anniversaire à Péruwelz.
Tadeusz, Polak, mieszkający w Poudrière w Brukseli, którego spotkałam już w zeszłym roku oraz Robert, który urodził się tego samego dnia, co ja, lecz.. siedemdziesiąt lat wcześniej! Rok temu razem świętowaliśmy nasze urodziny w Péruwelz.

La première danse des mariés...
Pierwszy taniec nowożeńców...

D'la joie !
Radość !

Cependant, cette suite de fête aurait dû être fermée par un autre événement, très, très important qui n'a pas pu avoir lieu cette année, justement à cause de ma présence en Belgique ou plutôt de mon absence en Pologne, en Mazovie... C'est là, dans une petite campagne, où  vit ma chère filleule, également Kasia, avec ses 8 sœurs et frères. Hier, le 18 août, elle a fini 5 ans. Et c'est la première fois qu'on a pas fêté ensemble...

Jednak ten ciąg świąt powinien być zakończony innym, bardzo, bardzo ważnym wydarzeniem, które nie mogło mieć w tym roku miejsca, właśnie przez moją obecność w Belgii, czy też raczej przez moją nieobecność w Polsce, na Mazowszu... To właśnie tam, w małej wiosce, mieszka moja ukochana chrześniaczka, także Kasia, wraz z ośmiorgiem rodzeństwa. Wczoraj, 18 sierpnia, skończyła 5 lat. I po raz pierwszy nie świętowałyśmy razem...

Kasia, 16.07.2013

Hier, je pensais me reposer, mais... Pauline, Didier, Zélia et Lili Rose m'ont emmenée à un concert de blues à Tournai-les-bains ! Et c'était pas mal du tout !

Wczoraj myślałam, że wreszcie sobie odpocznę, ale... Pauline, Didier, Zélia i Lili Rose zabrali mnie na bluesowy koncert na "plaży" w Tournai! I wcale nie było źle!

Voilà mon récit synthétique que j'ai rédigé pendant toute la journée avec une petite pause pour chercher des chaussures en ville... Une expérience qui m'a failli plonger dans le désespoir. Je marchais dans des rues tournaisiennes les larmes aux yeux en pensant aux bonnes chaussures polonaises qui ne coûtent pas la peau des fesses (c'est Brigitte qui a utilisé cette expression, je l'ai tout de suite retenue ! ). En plus, j'avais envie de manger une frite... Quand on est en Belgique, on croirait qu'il n'est pas difficile de trouver une friterie... Mais bon, pas le lundi. Tout était fermé. 
Attendez la suite. Moi aussi, je l'attends. Et il faudrait enfin rattrapper des lacunes en littérature belge...

Oto moje skrótowe opowiadanie, nad którym pracowałam cały dzień z małą przerwą na szukanie butów w mieście... Doświadczenie, które niemalże pogrążyło mnie w rozpaczy. Chodziłam po ulicach Tournai ze łzami w oczach, myśląc o dobrych, polskich, tanich butach (tak, tanich, nie kosztują 70 lub, w wersji bardziej hardkorowej, 140 euro!). W dodatku miałam straszną ochotę na frytki... Kiedy jest się w Belgii, można byłoby pomyśleć, że to nie problem, żeby znaleźć frytkarnię... Ale nie w poniedziałki. Wszystko było zamknięte.
Czekajcie na ciąg dalszy. Ja też czekam. I trzeba by było w końcu nadrobić braki w literaturze belgijskiej...

des retrouvailles / ponowne spotkanie

Ça ne fait que 6 jours que je suis ici et je ne peux même plus m'imaginer que ça pourrait être autrement. Il est vrai que ma gorge en a un peu marre de parler français sans cesse ( c'est pour cela qu'aujourd'hui je suis restée dans ma chambre et je me tais ! ) et que, de temps à autre, une vague de nostalgie pour la Pologne m'envahit, et pourtant... je ne me sens pas trop étrangère ici ( en tout cas, pas plus que d'habitude...). C'est surtout grâce aux personnes merveilleuses que j'ai rencontrées ici et qui créent autour d'elles une ambiance pleine d'amour et de confiance. Et je sais que ce n'est que le début de toutes ces belles rencontres !
À part toutes ces personnes que je viens à peine de connaître, j'ai eu également l'occasion de retrouver des visages déjà connus. L'année dernière, au mois d'août, j'ai travaillé pendant deux semaines comme bénévole dans le cadre d'un camp de jeunes à la Poudrière de Péruwelz, une petite ville qui se trouve à 15 minutes en train de Tournai. La Communauté de la Poudrière fait partie du mouvement Emmaüs (http://emmaus-international.org/index.php). Le séjour à la Poudrière a été pour moi une inoubliable leçon d'amour et de solidarité. C'est là que j'ai connu le goût de la vie communautaire. Vivre ensemble, être avec autrui et rester attentif à ses besoins, aider ceux qui ont eu un peu moins de chance dans la vie, ce n'est pas seulement un voeu pieux, c'est possible. Les habitants de la Communauté travaillent ensemble en récupérant de vieux objets : meubles, vêtements, jouets, électroménagers, bref, tout ce qu'on veut et après, ils les vendent pas cher dans leur magasin. Ainsi, leurs actions portent sur plusieurs plans: d'abord, c'est leur travail, une activité qui donne le sens à leur vie, une occasion de créer des liens entre eux, mais aussi avec des personnes qui vivent à côté, ensuite, c'est un comportement responsable envers notre planète, un bel exemple de respect pour ses ressources et enfin, c'est un endroit où les habitants de la région qui n'ont pas trop de sous peuvent trouver tout dont ils ont besoin sans dépenser toute leur fortune.
Le travail des habitants de la Poudrière est vraiment remarquable : il faut tant d'effort pour trier, nettoyer et réparer toutes les choses que les gens déposent chez eux ! Maintenant, j'y pense à chaque fois quand j'entre dans un magasin de seconde main...
Je crois que le séjour à la Poudrière m'a préparée en quelque sorte pour cette expérience que je vais vivre ici, à l'Enfance de l'art. D'ailleurs, quand j'ai vu que l'organisation se trouve dans le Hainaut, je me suis dit : tu auras déjà des amis là-bas ! Et c'est vrai... Quand je suis allée les revoir vendredi, je leur ai fait une grande surprise ! Certains ne m'ont pas reconnue, jugeant impossible ma présence à Péruwelz... On a soupé ensemble ( mes amis français, je vous rappelle: souper veut dire dîner ;) ) et... j'ai reçu l'invitation pour le mariage de Daniel et Yaël qui aura lieu le samedi prochain. Voici quelques photos de nos belles retrouvailles :

Mija zaledwie 6 dni odkąd tu jestem, a już nie potrafię sobie wyobrazić, że mogłoby być inaczej… Fakt, moje gardło ma już trochę dosyć gadania bez przerwy po francusku (to dlatego dzisiaj zostałam u siebie w pokoju i milczę!) i od czasu do czasu przepływa przeze mnie fala tęsknoty za Ojczyzną… Niemniej jednak nie czuję się tu zbyt obco (w każdym bądź razie nie bardziej niż zwykle…), przede wszystkim dzięki cudownym ludziom, których tu spotkałam i którzy stwarzają wokół siebie atmosferę miłości i zaufania. A wiem, że to dopiero początek takich pięknych spotkań!

To czas nie tylko zawierania nowych znajomości, lecz także ponownych spotkań. W zeszłym roku, w sierpniu, przez dwa tygodnie pracowałam jako wolontariuszka podczas letniego obozu dla młodych we wspólnocie La Poudrière w Péruwelz, miasteczku, które znajduje się niedaleko Tournai (15 minut pociągiem). La Poudrière jest częścią organizacji Emmaus (http://emmaus.org.pl/). Pobyt w La Poudrière był dla mnie niezapomnianą lekcją miłości i solidarności. To właśnie tam poznałam smak życia we wspólnocie. Żyć razem, być z drugim człowiekiem, pozostawać czujnym wobec jego potrzeb, pomagać tym, którzy mieli w życiu nieco mniej szczęścia… To nie są tylko pobożne życzenia, to możliwe! Mieszkańcy wspólnoty pracują razem dając nowe życie starym przedmiotom: meblom, ubraniom, zabawkom, sprzętom, absolutnie wszystkiemu, co wam tylko przyjdzie do głowy, a następnie sprzedają je po niskich cenach w swoim sklepie. Ich działalność ma kilka wymiarów: po pierwsze, jest to ich praca, zajęcie, które nadaje sens ich życiu, okazja do stworzenia więzi między nimi, ale także z tymi, którzy żyją obok. Oprócz tego, jest to jakiś wyraz odpowiedzialności za naszą planetę, piękny przykład szacunku wobec jej zasobów. I w końcu, jest to miejsce, gdzie niezbyt zamożni mieszkańcy okolicy mogą znaleźć wszystko to, czego potrzebują, nie wydając przy tym całej fortuny.

Praca mieszkańców La Poudrière jest godna podziwu. Potrzeba tyle energii, by posegregować, wyczyścić i naprawić rzeczy, które są im przynoszone! Teraz już zawsze o tym myślę, kiedy wchodzę do sklepu z używanymi rzeczami…

Myślę sobie, że pobyt w La Poudrière przygotował mnie w pewien sposób do doświadczenia w L’Enfance de l’art. Zresztą, kiedy zobaczyłam, że moja organizacja znajduje się w regionie Hainaut, pomyślałam sobie od razu, że przynajmniej już będę mieć tam przyjaciół. I to prawda… Kiedy pojechałam ich odwiedzić w piątek, zrobiłam im wielką niespodziankę! Niektórzy wręcz mnie nie poznali, uznając za niemożliwą moją obecność w Péruwelz. Zjedliśmy razem kolację i… dostałam zaproszenie na ślub Daniela i Yaël, który odbędzie się w przyszłą sobotę. Oto kilka zdjęć z tego ponownego spotkania:

Et hier j'ai passé toute la journée avec mon adorable Amina avec qui on a fabriqué de nouveaux habits pour nos doudous :

A wczoraj spędziłam cały dzień z moją drogą Aminą, szyjąc nowe ubranka dla naszych przytulanek:

J'ai déjà tant de projets pour le mois d'août ! Demain, je reviens travailler à l'école. J'ai déjà très hâte de connaître mieux cet endroit et son histoire... et je vais partager mes découvertes avec vous, pas de souci ! ;)

PS. Merci pour tous vos beaux commentaires ici et sur le site de l'Enfance de l'art sur facebook ! Ça me donne du courage ! :)

Mam już tyle planów na sierpień! Jutro wracam pracować do szkoły. Nie umiem się doczekać, aż lepiej poznam to miejsce i jego historię... na pewno wszystko Wam opowiem, nie martwcie się! ;)

premières impressions / pierwsze wrażenia

Ça y est, je suis là, je suis en Belgique ! J’habite en Belgique ! J’ai toujours difficile à y croire... Ça ne fait que deux jours que je suis là et ma tête et mon cœur sont déjà bien remplis d’images, d’émotions, de visages et de voix... Alors...

Hier, vers midi, mon avion a atteri à l’aéroport de Charleroi. C’était Jean-Marie, l’administrateur de l’Enfance de l’art, mon association d’accueil et Amina, une adorable fille de 12 ans qui sont venus me chercher. On est allé en voiture à Templeuve pour voir l’endroit où je vais travailler à partir de septembre. Le jardin d’enfants se trouve dans le même bâtiment que l’école qui est toujours en travaux. Plus tard, je vais vous raconter tout sur cet endroit tout à fait extraordinaire et sur le travail impressionnant fait par les amis de l’école. Maintenant je peux vous dire seulement que l’intérieur de mon petit jardin d’enfants est charmant ! Je suis sûre que je vais m’y sentir bien ! Ensuite, on est allé directement à Tournai, ma ville pour cette année. Et là... La maison est une véritable merveille ! Mon petit appartement que je vais partager à partir de septembre avec Paola, une volontaire des îles Canaries, est tout simplement... Et quel adjectif pourrais-je mettre ici ? Charmant, adorable ? Magique ? Joli ? En un mot, je l’adore ! J’ai toujours, toujours rêvé d’habiter dans un grenier et avoir une petite fenêtre dans le toit, par laquelle je pourrais admirer les étoiles... Mon rêve s’est réalisé ! Hier soir, mon amie Ola et mes parents ont regardé la grande casserole (c’est cette partie de la Grande Ourse qu’on appelle « la grande charrette » en polonais, j’ai appris ça aujourd’hui grâce à Brigitte !) en même temps que moi, étant à mille kilomètres d’ici ! C’est tellement rassurant... Je mettrai ici quelques photos de ma jolie chambre dès que je l’aurai arrangée. Ma fenêtre dans le toit donne sur la cour et on peut voir par là les tours de la cathédrale de Tournai :

Tak, jestem tu, jestem w Belgii! Mieszkam w Belgii! Wciąż trudno mi w to uwierzyć… Jestem tu dopiero dwa dni, a w mojej głowie i sercu kłębi się już tyle obrazów, emocji, twarzy i głosów… No więc…
Wczoraj koło południa mój samolot wylądował na lotnisku w Charleroi. Czekał tam na mnie Jean-Marie, administrator L’Enfance de l’art, mojej organizacji goszczącej, wraz z Aminą, przeuroczą dwunastolatką. Pojechaliśmy samochodem do Templeuve, aby zobaczyć miejsce, gdzie będę pracować od września. Przedszkole znajduje się w tym samym budynku, co szkoła, w której nadal trwa remont. Później opowiem Wam tu wszystko o tym wyjątkowym miejscu i o niezwykłej pracy przyjaciół szkoły. Na razie mogę Wam powiedzieć jedynie, że wnętrze mojego przedszkola jest czarujące! Jestem pewna, że będę się tam dobrze czuła!
Później, pojechaliśmy bezpośrednio do Tournai, mojego miasta. A tam… Nasz dom jest najprawdziwszym cudem! Moje małe mieszkanko, które od września będę dzielić z Paolą, wolontariuszką z Wysp Kanaryjskich, jest po prostu… I nie wiem nawet jakiego przymiotnika mogłabym jeszcze użyć… Czarujące, przeurocze? Magiczne? Śliczne? Jednym słowem, uwielbiam je ! Od zawsze, od zawsze marzyłam, żeby mieszkać na poddaszu i mieć małe okienko w dachu, przez które mogłabym podziwiać gwiazdy… Moje marzenie się spełniło! Wczorajszej nocy, moja przyjaciółka Ola, a także moi rodzice patrzyli na Wielki Wóz w tym samym czasie, co ja, będąc jakieś tysiąc kilometrów stąd! To tak bardzo podnosi na duchu… Jak tylko jakoś go urządzę, pokażę Wam tu zdjęcia mojego ślicznego pokoiku. Moje okno w dachu wychodzi na podwórze i można z niego zobaczyć również wieże katedry w Tournai:

Cependant, la pièce dont je suis tout de suite tombée amoureuse c’est la cuisine commune et le petit salon qui se trouvent en bas. Quand j’y suis entrée, je me suis sentie du coup comme dans un conte de fées ! On ne peut pas résister à l’impression qu’on verra tout de suite un lutin ou une fée ! D’ailleurs, il y en a une... Elle s’appelle Brigitte ! :) Voici quelques photos :

Niemniej jednak, pomieszczenie, w którym zakochałam się od razu to wspólna kuchnia i mały salonik, które znajdują się na dole. Jak tylko tam weszłam, poczułam się jak w bajce! Nie można się tam oprzeć wrażeniu, że za chwilę zobaczy się jakiegoś skrzacika czy wróżkę. Zresztą, jedną już spotkałam… Nazywa się Brigitte! :) Oto kilka zdjęć :

Après la découverte de la maison, Brigitte et Amina m’ont emmenée pour me montrer un peu la ville. Tournai est formidable !  Regardez un peu...

Po krótkim zwiedzaniu domu, Brigitte i Amina zabrały mnie na spacer, aby pokazać mi miasto. Tournai jest cudowne! Zobaczcie tylko…

L’Escaut :
Skalda :

Une petite ruelle pittoresque et la cathédrale au fond : 

Malownicza uliczka i katedra w tle :

Amina et Méla, ma compagne de voyage, qui admirent une péniche sur l’Escaut...

Amina i Mela, moja towarzyszka podróży, podziwiające barkę na Skaldzie…

Le soir, on a bavardé avec Lilit et son amie Ani, deux Arméniennes. La première a été volontaire SVE à la crèche cette année, l’autre est venue des États-Unis pour lui rendre visite...

Wieczór spędziłam na pogaduchach z  Lilit i Ani, dwiema Ormiankami. Lilit była w tym roku wolontariuszką EVS w żłobku, a Ani przyjechała ją tu odwiedzić ze Stanów Zjednoczonych…

Et aujourd’hui... Aujourd’hui je me suis levée assez tôt ( il faut s’habituer avant la rentrée !) et je suis allée avec Brigitte à Templeuve pour travailler un peu à l’école. Les personnes que j’y ai rencontrées font un travail remarquable et un vif enthousiasme se voit dans leurs yeux ! Moi et Brigitte, on a mis de l’eau avec du savon noir sur les murs déjà peints pour les... imperméabiliser ! ;)  Voilà nos beaux murs : 

A dziś... Dziś wstałam dosyć wcześnie (trzeba się przyzwyczajać przed rozpoczęciem roku szkolnego!) i pojechałam z Brigitte do Templeuve troszkę popracować w szkole. Spotkałam tam ludzi, którzy robią kawał dobrej roboty, a na dodatek mają w oczach taki entuzjazm…! Razem z Brigitte pokryłyśmy pomalowane ściany wodą z szarym mydłem, aby je „uwodoodpornić” ;) Oto i one:

Et Jean-Marie avec sa perceuse : 

I Jean-Marie ze swoją wiertarką :

 

L’après-midi, le frère de Brigitte et sa famille du Québec nous ont rendu visite. On s’est promené dans la forêt de Bon-Secours qui fait partie du Parc naturel des Plaines de l’Escaut. Le temps était typiquement belge, donc il drachait, mais cela ne nous a pas empêché de faire quelques kilomètres à pied et de voir quelques merveilles de la nature :

  

Po południu przyjechał do nas brat Brigitte wraz z rodziną z Quebecu. Przeszliśmy się na spacer do lasu Bon-Secours, który należy do parku naturalnego Plaines de l’Escaut. Pogoda typowo belgijska- lało jak z cebra. Nie przeszkodziło nam to jednak w przemierzeniu kilku kilometrów na piechotę … Oto kilka cudów, które napotkaliśmy po drodze:

Les deux petites filles du Canada, Zélia et Sofia, sont devenues mes amies. En plus, il s’est avéré qu’elles avaient leur nounours, Olivia. Olivia et Méla, elles aussi, sont devenues amies ! On a passé une soirée magnifique !

Zaprzyjaźniłam się z dwiema dziewczynkami z Kanady, Zélią i Sofią. W dodatku okazało się, że one, tak jak ja, mają pluszowego misia, Olivię! Olivia i Mela również się zaprzyjaźniły! Spędziłyśmy cudowny wieczór !

Sofia, Olivia et Méla avec un petit cheval en bois : 

Sofia, Olivia i Mela z drewnianym konikiem :

On est tous allé à la friterie La Courte Frite...  

Wszyscy poszliśmy do frytkarni La Courte Frite...

pour manger, oui, des frites BELGES ! 

...aby jeść, tak, tak, tak, BELGIJSKIE frytki!

 Ensuite, on a rigolé un peu avec les filles et les nounours dans la cour...  

A potem trochę się powygłupiałyśmy z dziewczynami i misiami na podwórku…

 Et on a rencontré une grenouille ! 

Spotkałyśmy żabkę!

Et voilà mes deux premiers jours dans le plat pays qui n’est pas le mien... mais qui m’accueille avec une telle bienveillance que je ne sens même pas que je suis à l’étranger. Je ne sais pas si je peux le dire après deux jours seulement, mais je suis convaincue qu’au fil des jours, je vais me retrouver ici.
Maintenant je suis extenuée, mais très, très contente et pleine d’espoir... Je me couche et demain je vais me reposer un peu et essayer d’arranger ma chambre. À bientôt !  

I tak oto minęły mi pierwsze dwa dni w płaskim kraju, w obcym kraju, który wita mnie z taką życzliwością, że nawet nie czuję, że jestem za granicą. Nie wiem, czy mogę powiedzieć to po zaledwie dwóch dniach, ale jestem przekonana, że niebawem się tutaj odnajdę…
Teraz jestem wyczerpana, ale bardzo, bardzo zadowolona i pełna nadziei… Kładę się, a jutro nieco odpocznę i spróbuję urządzić swój pokoik. Na razie!